Waarom bent u vrijwilliger in het Diak?

‘In december 2025 werd ik opgenomen in het Diakonessenhuis. Toen raakte ik aan de praat met de verpleegkundigen op de afdeling 3CD. Zij vertelden mij dat zij tijdelijk geen vrijwilliger hadden op die afdeling. Na mijn ziekenhuisopname heb ik me daarom aangemeld. Op 24 februari mocht ik beginnen.’

‘Vrijwilliger zijn in het Diak is ontzettend leuk. Ik ben weduwnaar en overdag zit ik normaal gesproken alleen thuis. Nu ik vrijwilliger ben is dat veranderd. Momenteel ben ik hier vier dagen per week, twee dagdelen vast en de rest val ik in. Het geeft mij nieuwe sociale contacten en voldoening. Het is eigenlijk plus-plus-plus. Een plus voor de verpleegkundigen, want ik ontneem hun werk. Een plus voor de patiënt want zij krijgen meer aandacht. En natuurlijk een dikke plus voor mezelf, want ik word er onwijs blij van.’

Waarom zijn de vrijwilligers in ons ziekenhuis zo belangrijk?

‘Toen ik zelf in het ziekenhuis lag, miste ik soms een praatje. Ik had een goede klik met de verpleegkundigen, maar ze zijn natuurlijk druk met veel patiënten. Daarom besloot ik mezelf op te geven, zodat ik anderen dat praatje kan bieden. Daarnaast probeer ik ook meer bewustzijn te creëren. Niet iedereen begrijpt dat de verpleegkundigen het erg druk hebben, dus dat probeer ik uit te leggen.’

Waarin maakt u het verschil als vrijwilliger?

‘Ik probeer patiënten zo veel mogelijk positiviteit mee te geven. Ik vertel ze bijvoorbeeld altijd dat ik ook in het Diak heb gelegen en er weer uit ben gekomen. Mensen halen uit mijn persoonlijke verhaal steun.’

‘Ook probeer ik mensen te stimuleren met beloningen. Zo was er een patiënt die niet altijd zijn flesjes leegdronk. Deze patiënt heb ik beloofd een ballon te geven als zij dat wel ging doen. Vervolgens is zij het flesje leeg gaan drinken. Daar ben ik trots op.’

Hoe is het om te werken als vrijwilliger in het Diak?

‘Geweldig. De sfeer is warm en open. Ik heb een goede band met alle verpleegkundigen op mijn afdeling. Ze zijn altijd in voor een geintje en ze waarderen mijn aanwezigheid. Ook houden ze me een beetje in het gareel. Ik loop hard en ben altijd druk bezig. Hierdoor vergeet ik nog wel eens rustig te gaan zitten voor een koffiemomentje.’

‘Ik wil dit dus zo lang mogelijk blijven doen. Ik haal er echt plezier uit en je merkt dat ook patiënten het waarderen. Tegenwoordig vragen patiënten zelfs soms om mij. Hoe leuk is dat?’