Even voorstellen

‘Ik ben Iris en ik werk nu 2,5 jaar op de verpleegafdeling Maag-darm-leverziekten (1F) in het Diak. Ik ben hier direct na mijn opleiding begonnen als verpleegkundige en sinds kort werk ik als senior verpleegkundige.’

Als senior verpleegkundige combineert Iris de zorg aan bed met extra verantwoordelijkheden. ‘Je staat nog steeds midden in de zorg, maar kijkt ook breder mee. Ik begeleid studenten, denk mee over hoe we de zorg kunnen verbeteren en pak vraagstukken op binnen de afdeling. Die afwisseling maakt het juist leuk. Je bent bezig met de patiënt én met hoe we de zorg elke dag een beetje beter kunnen maken.’

Collega’s kennen elkaar echt

Hoewel Iris altijd al iets met de zorg wilde, zag ze zichzelf eerst niet in een ziekenhuis werken. ‘Ik had het beeld van lopendebandwerk en weinig ruimte voor echt contact.’ Tijdens een stage ontdekte ze dat dat anders ligt. ‘Die ruimte kun je juist zelf creëren.’

Na haar opleiding ging ze bewust opzoek naar een plek die persoonlijk aanvoelde, met korte lijnen. ‘Tijdens mijn meeloopdag had ik meteen door dat collega’s elkaar hier echt kennen. We gingen een patiënt ophalen bij de SEH en ik zag hoe makkelijk de samenwerking was, ook met andere afdelingen. Dat voelde goed.’

Ook met de artsen is het contact laagdrempelig. ‘Ik dacht dat dat best hiërarchisch zou zijn, maar dat is hier niet zo. Je kunt gewoon dingen zeggen en er wordt naar je geluisterd.’ Binnen het team ervaart ze datzelfde. ‘We zijn heel verschillend, maar staan voor elkaar klaar. Je kan alles zeggen en er is geen oordeel.’ Doordat collega’s elkaar ook buiten werk zien, kennen ze elkaar goed. ‘Daardoor vertrouw je elkaar meer en werk je makkelijker samen.’

‘Ik dacht dat dat best hiërarchisch zou zijn, maar dat is hier niet zo. Je kunt gewoon dingen zeggen en er wordt naar je geluisterd.’ 

Iris, senior verpleegkundige

Iris en Bjorn, verpleegkundigen Diak

Patiënten die bijblijven

Wat Iris het mooiste vindt aan haar werk? ‘Het patiëntencontact. Dat staat echt bovenaan.’ Soms zit dat in kleine momenten. ‘Er was een patiënt waarbij het heel spannend was of hij het ging halen. Een wat oudere, stoere man. Maar op dat moment was hij gewoon bang. Hij zei letterlijk: “Iris, ik ben zo bang.”’

‘Er was toen een moment dat ik eigenlijk niks anders kon doen dan zijn hand vasthouden. Dat heb ik gedaan. Later lag hij op de IC en kwam daarna terug op onze afdeling. We hebben elkaar toen nog veel gesproken. Voor hem was die periode één grote waas. Ik heb hem kunnen uitleggen wat er gebeurd was. Daar had hij veel aan.’

Later kreeg ik nog een mail van hem. ‘Hij schreef dat het goed met hem ging en dat ik had bijgedragen aan het redden van zijn leven. Dat zijn wel momenten waarop je denkt: wow, ik heb echt iets kunnen betekenen voor iemand.’

Maar het werkt ook andersom. ‘Ik leer zelf ook veel van patiënten. Er was bijvoorbeeld een mevrouw met wie ik tijdens een nachtdienst uren heb gepraat. We hadden meteen een klik en spraken elkaar daarna elke dag. Zij gaf me inzichten waar ik nu nog aan terugdenk. Dat was heel bijzonder.’

Wat werkt voor jou?

Iris heeft haar plek gevonden: ‘Ik loop hier rond met het gevoel dat ik hier hoor.’ En dat is voor haar het belangrijkste. ‘Ik ga bijna nooit met tegenzin naar mijn werk. En als dat wel zo is, komt het door de vroege dienst en niet door het werk zelf.’