Bent u een goede prikker?

Regelmatig krijg ik bij het oproepen van een patiënt de vraag op me afgevuurd: 'Bent u een goede prikker?' Opgewekt houd ik de verwelkomende glimlach op mijn gezicht. Maar ondertussen...

Er schiet een stortvloed aan gedachten door mijn hoofd. Zie ik eruit als een slechte prikker? Ben ik eigenlijk wel een goede prikker? Wat als ik volmondig 'ja' zeg en vervolgens mis prik? Zijn er collega's die deze patiënt beter kunnen prikken? Zeg ik zelfverzekerd ja of dek ik me toch een beetje in?

Maar tegelijkertijd word ik nieuwsgierig. Waarom stelt iemand deze vraag? Heeft deze patiënt eerder een vervelende ervaring gehad? Is hij of zij moeilijk te prikken? Of speelt er angst? Ondertussen probeer ik ook de lichaamstaal van de patiënt te lezen. Welk antwoord helpt om iemand gerust te stellen?

En dat allemaal binnen vijf seconden. Voordat ik antwoord geef, is er in mijn hoofd al een achtbaan met vrije val voorbijgesjeesd. Gevoelens en gedachten volgen elkaar razendsnel op. En dan moet mijn antwoord nog komen.

Laatst las ik over de vijfsecondenregel van Mel Robbins. Het idee is simpel: zodra je weet dat je iets moet doen, tel je af van vijf naar één en kom je in beweging voordat je gaat twijfelen.

Interessant. Maar als enthousiast basketballer denk ik bij de vijfsecondenregel meteen aan iets anders. Ik leerde ooit dat ik binnen vijf seconden de bal moet passen, schieten of dribbelen. Anders krijgt de tegenstander de bal.

'Bent u een goede prikker?'

Ik neem de patiënt rustig mee, vraag hoe ik het beste kan helpen en ga vol vertrouwen voor het schot.

En passen of dribbelen richting collega's die altijd klaarstaan? Dat kan altijd nog.

Ontdek jouw plek in het Diak

Enthousiast geworden door de verhalen van Jessica? Ontdek de mogelijkheden als medewerker bloedafname in ons ziekenhuis.