Leer Lotte kennen

Lotte werkt nu drie jaar als Kinderverpleegkundige in ons ziekenhuis. In die tijd heeft zij veel kindjes en ouders voorbij zien komen waar ze fijne herinneringen aan heeft. Zoals Tim, een premature baby die zeven weken bij ons bleef.

Lotte: ‘’Ik bracht veel tijd door met Tim en zijn ouders. Je bouwt dan al snel een speciale band op en leert elkaar echt kennen. Op een gegeven moment hoefde ik alleen maar in het wiegje te kijken en wist ik al hoe hij zich voelde.’’ 

De ouders van Tim vertellen

Mama van Tim: ‘’Lotte was ons vaste aanspreekpunt en we konden altijd bij haar terecht. Ik wist dat Tim in goede handen was. Lotte maakte altijd tijd voor Tim, zelfs als hij even niet haar patiënt was. Dat zei alles over haar betrokkenheid! Het bleef natuurlijk wel moeilijk om hem achter te laten. Wat enorm hielp waren de leuke foto’s en verhaaltjes die Lotte bijhield in een dagboekje. Dat was super fijn om terug te kunnen lezen. Zo las ik bijvoorbeeld dat Tim af en toe mee ging naar de personeelsruimte om daar gezellig te zitten als hij even niet te troosten was. Dat soort kleine dingetjes maakten voor mij het verschil.’’

Tim - Diakonessenhuis kinderafdeling

Een fijne herinnering

’Een hele leuke herinnering was een vrijdagvond na een gesprek met de artsen. We hadden toen een intake om Tim meer zelf te laten drinken. We bleven die nacht ook in een speciale kamer bij Tim slapen in het ziekenhuis. We zaten nog even na te praten in de kamer met Lotte, toen Tim zelf ook besloot dat de sonde niet meer nodig was. Het was echt zo van: ‘Als we die toch niet meer gaan gebruiken, trek ik 'm er vast zelf uit.’ Daar was Lotte het ook mee eens en de sonde hoefde er niet meer in. We hebben daar zo om gelachen.’’ 

Je groeit samen

Voor Lotte zijn dit soort momenten precies de reden waarom ze haar werk met zoveel liefde doet. Lotte vertelt: “In die zeven weken groei je echt met Tim en zijn ouders mee. In het begin begeleid en vertel je ouders veel. In de loop van de tijd verandert dat meer in ondersteunen en daarna voorbereiden om naar huis te gaan. Je kent elkaar ook op een gegeven moment heel goed en dan heb je bijna geen woorden meer nodig.’’

‘’Laatst kwam Tim samen met zijn ouders nog even langs op de afdeling. Ik vond het zo leuk om te zien hoe hij zich nu ontwikkelt. Je bent als kinderverpleegkundige een klein stukje van iemands leven. Dat ik een herinnering mag zijn voor kindjes en ouders, dat is voor mij het mooiste wat er is.”