Jaap: ‘Eigenlijk wilde ik dit al voordat ik in het ziekenhuis werkte’, vertelt hij. ‘Maar met jonge kinderen was dat niet het juiste moment. Eerst ervaring opdoen was ook belangrijk.’ Nu zijn jongste naar school gaat, voelt het anders. ‘Er is meer ruimte thuis. Toen heb ik de stap gezet.’

De diepte in
Wat hem aantrekt in de Intensive Care is het klinisch redeneren. ‘Op alle fronten iemand in de gaten houden en bedenken: wat speelt hier nou? En als ik dit doe, wat gebeurt er dan?’ Op de geriatrie deed hij dat ook, maar op de IC gaat hij verder de diepte in. ‘Je kijkt nóg scherper. Alles komt samen. Dat vind ik heel mooi aan dit werk.’

Tijdens de covidperiode hielp hij al eens mee op de IC. Dat maakte hem enthousiast. Toch liep hij later nog een dag mee voordat hij solliciteerde. Gewoon om zeker te weten dat dit echt bij hem paste. Dat bevestigde zijn gevoel.

Ervaren en toch weer lerend
Zijn ervaring neemt hij mee naar de IC. Tegelijk is het wennen om weer in opleiding te zijn. ‘Op de geriatrie wist ik hoe alles werkte. Nu ben je weer lerend. Dat stukje dat je niet alles weet, vind ik soms lastig. Maar het hoort erbij. Juist dat maakt het waardevol. Je gaat weer bewust nadenken. Waarom doe ik dit? Wat zie ik precies? Je groeit er snel van.’

Ruimte om te leren
De opleiding duurt anderhalf jaar en bestaat uit drie fases: basis acute zorg, midden complexe IC-zorg en hoog complexe IC-zorg. Jaap rondt nu het eerste blok af. School en praktijk wisselen elkaar af. In het eerste blok heeft hij elke drie weken drie aaneengesloten lesdagen. Daarna ligt de nadruk steeds meer op leren in de praktijk.

Tijdens een dienst kiest hij een patiënt die past bij zijn niveau. Hij verdiept zich in de casus, loopt visite met de arts en brengt zijn patiënt in tijdens het multidisciplinair overleg. Zijn begeleider kijkt mee op de achtergrond. ‘Ik koppel steeds terug en kan altijd om hulp vragen als een patiënt complexer wordt.’

Die manier van werken past goed bij hem. ‘Je krijgt vertrouwen en verantwoordelijkheid, maar je staat er niet alleen voor.’ Hij heeft drie vaste begeleiders en kan daarnaast altijd bij collega’s terecht. ‘Het voelt veilig. Je kunt hier zeggen dat je iets niet weet.’

Kleinschalig en gelijkwaardig
Dat veilige gevoel zit voor hem ook in het Diakonessenhuis zelf. Hij dacht even aan een ziekenhuis dichter bij huis, maar bleef bewust in het Diak. ‘Het is hier kleinschalig. Je kent elkaar.’ Wat hij ook prettig vindt, is de gelijkwaardigheid. ‘Ik ervaar het als niet-hiërarchisch. In de samenwerking met artsen en intensivisten voelt het gelijkwaardig. Dat werkt fijn, zeker als je in opleiding bent.’

Balans nu en straks
Met een gezin thuis dacht hij goed na over de combinatie van werk en opleiding. Tot nu toe gaat dat goed. In deze fase heeft hij tijdens zijn dienst vaak nog ruimte om iets voor school te doen, zoals een praktijkevaluatie schrijven of een ziektebeeld uitzoeken. ‘Daar is nu nog tijd voor.’

Verderop in de opleiding verandert dat. ‘Straks kies je complexere patiënten. Dan vraagt je werkdag meer aandacht en is er minder ruimte om tussendoor met school bezig te zijn.’ Dat hoort er volgens hem bij. ‘Je bouwt het stap voor stap op.’

Een mooie verdieping
Wat hem het meest energie geeft, is het acute kant van het werk. ‘Dat je begrijpt wat er gebeurt bij een patiënt. En dat je ziet wat het effect is van wat jij doet. Dat vind ik echt gaaf.’

Of hij op zijn plek zit? ‘Ja. Ik vind het een fijne werksfeer. Het is gelijkwaardig. En ik voel me hier gezien als professional.’ Voor verpleegkundigen die twijfelen heeft hij een duidelijk advies: ‘Verdiep je goed in wat het vraagt. Het kost tijd en energie. Kijk of het past in je leven op dit moment.’

En als dat klopt? ‘Dan is het echt een mooie verdieping van je vak.’

Wat werkt voor jou?

Wil jij net als Jaap écht op je plek zijn? Ontdek dan onze vacatures bij de IC en leer meer over de mogelijkheden.