Lach op het gezicht

Mijn avonddienst op de kinderafdeling begon. Zoals altijd startte ik met het lezen van de dossiers van de kinderen voor wie ik die avond zou zorgen. Die avond zorgde ik voor een jongen van 4 en een meisje van 7. Ze waren allebei opgenomen met benauwdheidsklachten en kregen extra zuurstof.

Het meisje van 7 was twee dagen eerder opgenomen en gelukkig al aan het opknappen. Ze praatte honderduit over haar hobby's. Ze hield van knutselen en voetballen en wilde graag op paardrijden. Toen ik binnenkwam om kennis te maken, was ze dan ook bezig met een schilderen-op-nummer van een paard.

Ze stelde mij allerlei vragen en ik merkte dat ze zich alweer een stuk beter voelde. Die avond liep ik een paar keer bij haar binnen om even te kletsen. Uiteindelijk kon ik haar zonder zuurstof een goede nacht wensen. Ze zwaaide naar me en ik zei: 'Hopelijk mag je morgen lekker naar huis!' En dat mocht ze gelukkig ook.

De jongen van 4 was pas een paar uur eerder opgenomen. Hij was benauwd, erg verkouden en moest veel hoesten. Elk uur kreeg hij medicatie via een vernevelaar met een kapje voor zijn neus. Ook kreeg hij extra zuurstof via een zuurstofbrilletje.

Aan het begin van mijn dienst zag ik een ziek jongetje dat vooral wilde liggen. Hij vond alles in het ziekenhuis heel spannend. Op zo'n moment wil ik niet alleen zorgen dat het lichamelijk beter met hem gaat. Ik wil ook proberen hem wat meer op zijn gemak te laten voelen. Want in het ziekenhuis zijn, is voor een kind gewoon spannend.

Ik ging bij hem op bed zitten en begon tegen hem te praten. De eerste keer dat ik binnenkwam, kreeg ik bijna geen reactie. Vooral zijn moeder gaf antwoord. Maar gedurende de avond kwam ik een aantal keer terug. Door de vernevelingen knapte hij langzaam wat op en hij begon steeds iets meer tegen me te zeggen. Hij werd opener en niet alles was meer zo spannend.

Eten wilde hij nog niet. Hij had geen trek. Totdat ik vertelde dat we ook lekkere toetjes op de afdeling hebben. IJsjes bijvoorbeeld. Zijn gezicht fleurde meteen op. We maakten een afspraak. Als hij iets zou eten, zou ik daarna een lekker toetje komen brengen. Twintig minuten later ging de bel. Ik liep zijn kamer binnen en hij vertelde vol trots dat hij vijf happen had gegeten. Precies zoals hij met zijn moeder had afgesproken. Dus ging ik een ijsje voor hem halen. En daar genoot hij zichtbaar van.

Voor het slapengaan moest hij nog één keer vernevelen. Dat vond hij nog steeds niet leuk. Maar toen het klaar was en ik hem welterusten wenste, kreeg ik een grote glimlach. 'Bedankt voor het lekkere ijsje!' 

Mijn doel was bereikt!

Kinderverpleegkundige Iris deelt ijsje uit

Meer weten over werken als kinderverpleegkundige?

Net zo enthousiast als Iris over werken als kinderverpleegkundige?